است و امّا شهرت منقوله در باب اجماع منقول فى الجملة بدان اشاره شد ب : لا ريب در اينكه فتواى مشهور براى ما گمان‌آور است و گمان بر دو قسم است 1 - ظن خاص 2 - ظن مطلق حال كلام در حجيت شهرت از باب ظن خاص است كه آيا دليل خاصى بر حجيت آن داريم يا نه امّا از باب ظن مطلق و مقدمات دليل انسداد كه جاى بحث نيست و بلااشكال حجت است منتهى مخصوص به زمان انسداد است ج : بقول مرحوم آشتيانى در ص 139 از بحر الفوائد : لا كلام فى انه يعتبر عدم موافقة الكل و الا لم يكن شهرة بل يدخل فى الاجماع و انما الكلام فى انه هل يعتبر فيها العلم بمخالفة بعض المعروفين او يعتبر فيها عدم العلم بالموافقة و ان لم يعلم بالمخالفة صريح شيخنا قدس سرّه الثانى . با حفظ اين سه مقدمه مىگوئيم : بحث در اينست كه آيا شهرت فتوائيه از باب ظن خاص حجيت دارد يا خير ؟ در اين زمينه دو مبنا وجود دارد : 1 - گروهى از قبيل شهيد اوّل و ديگران طرفدار حجيت شهرت فتوائيه هستند . 2 - و گروه ديگر و مشهور ميان متأخرين عدم حجيت شهرت از باب ظن خاص است امّا گروه دوّم نيازى به استدلال جداگانه بر ابطال و نفى حجيت ندارند بلكه كافى است ادلّهء مخالفين را ردّ كنند و ثابت كنند كه دليل خاصى بر حجيت شهرت نداريم آنگاه شهرت در اصل اوّلى كه حرمت عمل به مظنه باشد باقى خواهد ماند و عمل بدان حرام مىگردد و امّا گروه اوّل : روىهم‌رفته به سه دليل تمسك كرده‌اند : دليل اوّل : ( مفهوم موافقت ) و آن اينكه : اگر ادلّهء حجيت خبر واحد ، خبر را شامل است پس به طريق اولى شهرت را بايد شامل گردد و لكن شمول